Agnita, 14 maart 2012
Zuid-Afrika , Kokstad 25°

dinsdag 13 maart

Dinsdag 13 maart 2012

Na een zeer lange nacht werden we weer wakker. We lagen er gisteren namelijk zeer op tijd in, het was ongeveer negen uur! We waren toch wel weer gesloopt. En met de slaapzak over was het lekker warm.
Na een ontbijtje werden we weer naar school gebracht. Aangekomen was er nog helemaal geen leraar, terwijl de school normaal over 5 minuten zou beginnen. Er waren wel al heel veel kinderen op school en even later kwamen de leraren er ook aan.
De directeur kwam al direct naar ons toe, maar goedemorgen zeggen kon ik niet echt tegen hem. Het is een zeer bijzondere man, waar ik niet graag tegen praat. Misschien niet zo netjes van me, maar ja.
Karin en ik gingen even werkbladen kopiëren en zijn toen naar grade 8 en 9 gegaan. We waren toch wel benieuwd hoe ze zouden reageren als ze ons zagen. Want gisteren vonden ze ons toch wel heel interessant.
Ze gingen zich wel even anders gedragen in de klas, maar we hebben direct aangegeven dat het niet anders wordt dat wij nu voor de klas staan en dat we ook voor hun gewoon een juf zijn. Dat we hun met respect behandelen en dat we dat ook terug verwachten. En we krijgen duidelijk te horen: ‘Yes miss’. Nou dat voelde weer goed aan. Heel wat kinderen waren nog niet in de klas aanwezig en hoe later het werd hoe meer kinderen binnen kwamen druppelen.
En toch vonden ze het volgens mij vreemd dat we niet op hun reageerden. We gingen gewoon verder met onze les en wilden ons gewoon niet storen aan hun.
We hebbe de kinderen veel verteld over Nederland. Zoals hoeveel inwoners we ongeveer hebben, hoe ons land er uit ziet, hoe we reizen door Nederland en ook hoe we zijn groot gebracht en hoe we op met kinderen omgingen en nog veel meer.
Maar toen we vertelden dat we geen kinderen sloegen en hoe wij ze straf gaven, vonden ze volgens mij wel heel vreemd. We vroegen ook aan hun hoe hun gestraft werden en ze zeiden ook allemaal duidelijk dat ze gewoon geslagen werden. Alsof het heel normaal was. Dat is het natuurlijk ook voor hun. Ook heb gezegd dat we dat niet gewend zijn en dat we het ook wel moeilijk vinden om te zien. Het is toch makkelijk om er met deze kinderen over te praten, omdat deze gewoon al een stuk ouders zijn. En ze begrepen ons dan ook wel.
Ook vonden de jongens het natuurlijk heel interessant om te weten hoe oud we waren en of we ook een vriend hadden. En of we dan wel getrouwd waren en ook kinderen hadden.
En of we ook wel een vriendje in Zuid – Afirka konden nemen. Wij natuurlijk gezegd dat we dat niet deden en dat het ook normaal was dat je maar 1 vriendje had. En ze probeerden het ook maar weer uit om steeds meer te vragen. Heel grappig om te zien, maar wij laten ons gewoon niet ompraten en dat hadden ze op een gegeven moment ook wel door.
Na alles te hebben verteld hebben we de kinderen 13 vragen gevraagd over wat we allemaal aan hun verteld hadden.
Karin ging in de tussentijd meer woordzoekers kopiëren omdat er steeds meer kinderen bij kwamen. Maar die kwam toch wel heel geschrokken terug en riep ook hard me naam. Ik naar buiten, want ik schrok toch wel behoorlijk voor haar reactie. Ze had tranen in haar ogen staan. Wat bleek, ze gingen kopiëren en zag twee kinderen daar buiten en staan en ze had aan ze gevraagd wat ze daar deden. Toen ze klaar was met kopiëren ging ze terug maar ze was nog steeds nieuwsgierig waarom die twee kinderen daar stonden. Bleek dat de directeur naar buiten kwam en de kinderen moesten krom gaan staan en hun shirt en stuk om hoog doen. Karin beleef steeds wel achterom kijken en begon automatisch harder te lopen. De kinderen hadden hun rug bloot en de directeur sloeg heel hard met de stok op hun rug. Het geluid moest verschrikkelijk zijn zei Karin. Karin zag ook dat hij bij één van de kinderen zo sloeg dat ze bloed op hun rug hadden. Ze kon ook gewoon niet zeggen dat hij moest stoppen.
Ik was net te laat om het te zien, ik zag de kinderen alleen nog weer terug lopen naar hun klas. Ze vertelde me het en had kippenvel over mijn hele lichaam. Het deed me zo veel dat ik haast wel kon huilen om het idee.
Nu konden we alle vier die man niet meer in de ogen aan kijken. En wilden er eigenlijk ook gewoon niet meer met praten. Voor deze man is gewoon geen naam.
Toch normaal met de les verder gegaan en we hebben er een geslaagde dag van gemaakt.
Na de pauze hebben we de kinderen laten werken in groepjes en dat hebben ze buiten gedaan omdat natuurlijk het klaslokaal te klein was.
Ik liep al naar een groepje toe en zag al direct dat ik op de foto werd gezet. Één van de jongens had een mobieltje en maakte een foto van me. Geniet er van dacht ik, hahah!
Maar ze deden allemaal heel goed hun best en vroegen ook echt goeie vragen aan ons.
Uiteindelijk hebben de kinderen gepresenteerd aan ons. Ze vertelden allemaal een stukje waarbij het om Zuid-Afrika moest gaan. Dat vonden ze toch wel moeilijk en sommige stukjes waren ook niet zo heel goed. Ook vonden ze het lastig om te presenteren voor een groep. Maar toch leuk om allemaal dingen te horen, ook wel weer wat nieuws geleerd.
Uiteindelijk hebben we hun ook nog vragen gesteld die ons te binnen schoten en hebben daar duidelijk antwoord op gekregen.
Na het presenteren zijn we met alle kinderen naar buiten gegaan. Op het gras was het de bedoeling dat ze ons traditioneel dansen gingen laten zien. Maar dat vonden ze toch wel heel spannend. Maar toch waren de jongens minder verlegen en die hebben wel wat dingen laten zien. Hele leuke dingen maar ook echt lachwekkende dingen.
Er was ook nog een lerares bij en die zette ze allemaal in rijen en ze gingen toen hun schoollied zingen, maar die stelde helaas niet zo veel voor, maar toch leuk om te zien. En omdat ze toch zo stonden hebben we gevraagd om een foto te maken van de hele groep. Ik denk dat er ongeveer 80 kinderen stonden. Heel wat dus, dus even allemaal goed op de plaats zetten, er zelf voor gaan zitten en de lerares heeft toen een foto gemaakt. Als je de foto ziet, zou je denken dat het de hele school is, maar nee het zijn maar 2 groepen.
We hebben hun bedankt en we hebben ze terug naar hun klas gestuurd. Maar toch waren er een aantal jongens die nog even met ons op de foto wilden gaan. Dat mag natuurlijk, dat is dan wel weer lachwekkend.
Het was een zeer geslaagde dag. Het leek ons spannend maar het viel 100% mee en we zijn weer een hele ervaring rijker!

Agnita in Zuid-Afrika bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl